Terwijl de gemeente Beverwijk vasthoudt aan officiële statistieken, voeren grootouders Corrie* en Hans* thuis een strijd die niemand had voorzien. Hun zevenjarige kleinzoon zat maandenlang thuis omdat hij op de basisschool niet meer welkom was. In dit portret vertelt Corrie openhartig over de impact op hun leven: “Dit is niet wat je voorzien had als opa en oma.”
Voor Corrie uit Beverwijk is de zorg voor haar kleinzoon een dagelijkse realiteit die haar volledige inzet vraagt. Van af en toe oppassen is geen sprake; hij woont nu van zondagavond tot vrijdagmiddag bij hen. “Ik noem hem een vuurkind,” vertelt ze. “Hij heeft een hele sterke eigen wil. Voor ons is het ook niet altijd even makkelijk; we zijn 35 jaar getrouwd en ik vraag me wel eens af: ‘Jezus Christus, hoe hebben we het voor elkaar gekregen en hoe lang redden we het nog?’”
Lees ook:
“Geobserveerd als een havik”
De weg naar een oplossing op de basisschool voelde voor Corrie als een eenzame strijd onder een vergrootglas. “Ik zag op het schoolplein hoe hij continu werd geobserveerd, eigenlijk als een havik,” beschrijft ze de situatie. “Het sloeg nergens op. Moeten we nu echt serieus op alles zout gaan leggen?”
Uiteindelijk werd medicatie door de school als harde voorwaarde gesteld voor zijn terugkeer in de klas, nog voordat er een officiële diagnose was. Hoewel Corrie ziet dat hij door de medicatie nu rustiger functioneert, blijft het pijnlijk dat de school hem pas weer toeliet toen de problematiek medisch werd onderdrukt.
Een eenzijdige mededeling
Wanneer er wel over een alternatief werd gesproken, ontbrak elk overleg. Corrie kreeg simpelweg de eenzijdige mededeling van wat instanties hadden bepaald. De school verwees de jongen direct naar het speciaal onderwijs. Voor Corrie en Hans was dat, door traumatische ervaringen met hun eigen dochter in datzelfde systeem, geen optie. “Wij waren meteen in de ankers,” vertelt ze over hun reactie.
Omdat de grootouders niet akkoord gingen met de voorgestelde richting, leek de bereidheid van school om verder te zoeken te stoppen. Volgens Corrie kiest het systeem vaak voor de weg van de minste weerstand: “Als we ‘speciaal onderwijs’ hadden gezegd, dan had hij er binnen drie weken gezeten. Maar omdat we dat niet wilden, gebeurde er niks. Eigenlijk weet niemand het. Er zijn regels, maar niemand kan ze uitvoeren.”
De onmogelijke spagaat
De belasting voor Corrie is intens omdat zij al 32 jaar nauw betrokken is bij de zorg voor haar dochter. Het leven van haar dochter is een voortdurend gevecht met de wereld om haar heen. “Het is voor haar altijd moeizaam,” omschrijft Corrie de situatie. De langgekoesterde wens van Corrie en Hans om over tien jaar naar Spanje te emigreren, voelt hierdoor minder vanzelfsprekend. De rust waar zij naar verlangen, lijkt door de zorg voor twee generaties steeds verder weg te glippen.
“Dat doet gewoon verdriet,” zegt Corrie. “Dat is misschien ook een beetje die strijd die ik met mezelf voer, en niet alleen met mezelf, maar ook tegen de maatschappij en tegen bepaalde regels. Ik vind het gewoon jammer dat mensen zo moeilijk kunnen genieten. Het leven is kort.”
Tussen wal en schip
De frustratie over het systeem dat niet aansluit bij hun praktijk overheerst. Corrie ziet dat scholen en instanties vaak met de rug tegen de muur staan, maar dat de gezinnen daar de dupe van zijn. “Het klopt gewoon niet. Er zijn regels, maar niemand kan ze uitvoeren. Er zijn dus kinderen die continu tussen wal en schip vallen.”
Voor Corrie en Hans blijft het een dagelijkse strijd om de menselijke maat te bewaren in een wereld van protocollen en potjes die leeg zijn. “Je moet zelf assertief genoeg zijn om overal bovenop te zitten,” besluit ze. “Dit is niet wat je voorzien had, maar je doet het omdat het je eigen kind is. Wat moet je anders?”
*Corrie en Hans zijn gefingeerde namen. De echte namen zijn bekend bij de redactie.