Rozemarijn Hamers en Elsevier van den Born beleven hun droom. De twee schaatsfanaten uit Wijk aan Zee zitten in Milaan op de tribune en zien met eigen ogen hoe het oranje feest losbarst rond de Nederlandse toppers. “Dit is waar wij zes jaar van gedroomd hebben.”
Ze blijven twee weken en ze beleven de Winterspelen op hun eigen manier. Auto mee, fietsen mee, hotel in een plaatsje net boven Milaan en dan in twintig minuten trappen naar de schaatsbaan. “Fiets aan een boom vast en we lopen zo het stadion in.”
Daar moeten we bij zijn
De twee hartsvriendinnen gaan al jaren samen naar de wedstrijden in het Thialf Stadion. “Toen we hoorden dat de winterspelen in Milaan zouden zijn, keken we elkaar aan: daar moeten we bij zijn. Milaan is redelijk dichtbij.”
Ze hebben er zes jaar voor gespaard. En terugkijken op de eerste dagen kunnen ze volmondig zeggen: het is de moeite waard. Terwijl thuis de samenvattingen op televisie voorbij schieten, zitten zij midden in het geluid, de spanning en de stilte vlak voor de start.
Jutta won goud: oorverdovend
Ze hebben met eigen ogen de hoogte- en dieptepunten kunnen aanschouwen: Joep Wennemars die een medialle misliep en Jutta Leerdam die het goud veroverde. Een volgepakt stadion leeft mee.
“In de hal is het eerst muisstil. Dan het startschot.” Vervolgens gaat het los. “Het was oorverdovend ook in het stadion. Ongelooflijk hoe hard het geluid, maar ook hoe stil het kan zijn”, zegt Rozemarijn.
Elsevier: “Toen Femke over de streep ging, klonk er gejuich. Dit is goud, dachten we allemaal.” Ze hoopten dat Jutta goed genoeg zou zijn om in ieder geval zilver te halen.
Jutta raasde vlak langs de twee Wijk aan Zeeërs door de bocht, op weg naar wat niemand meer durfde te denken: goud. “Die hele hal gaat met haar mee. Op een gegeven moment ging gewoon iedereen alleen maar gillen.”
Oranje zoekt oranje
Wat Milaan wel extra leuk maakt, is dat je nooit lang alleen blijft. Oranje zoekt oranje, zelfs als je elkaar niet kent. “Iedereen die Nederlands is, heeft wel iets van oranje aan”, zegt Elsevier.
Ze raakten aan de praat met twee Nederlandse meiden achter hen, en even later zaten ze ook nog naast Canadezen bij een ijshockeywedstrijd. Rozemarijn lacht als ze het vertelt. “Ik had nog nooit een ijshockeywedstrijd gezien. Maar wat maakt dat uit.”
Het blijft het vaste ritueel van de schaatsliefhebber: bekenden tegenkomen. Vier zussen die ze eerder spraken bij het olympisch kwalificatietoernooi, zien ze nu bijna elke dag weer. Zelfs de Nederlandse schaatsenslijper duikt op in het stadion. “Je komt die hal binnen en je bent allemaal voor één doel.”
Oranje vest vol handtekeningen
Elsevier draagt elke wedstrijd een oranje vest dat inmiddels volstaat met handtekeningen van sporters, in de loop der jaren bij elkaar verzameld. Toch is Milaan niet hetzelfde als Thialf. In Heerenveen kun je na afloop soms nog dichterbij komen. In Milaan is er meer afstand, meer bubbel.
Ze zien de sporters vooral op het ijs en langs de routes van het stadion, niet in de wandelgangen. “Dit is toch wel meer afgeschermd.” Maar dat haalt niets weg van het gevoel waarvoor ze kwamen. Het aanzicht bij de eerste keer het gigantische stadion binnenlopen, staat bij allebei op het netvlies gebrand. “We stonden echt met tranen in onze ogen.”
De komende dagen hebben ze hun eigen verlanglijstje. Elsevier kijkt uit naar de 1.500 meter en hoopt op weer een medaille. Rozemarijn noemt de 500 meter bij de vrouwen, met in haar hoofd al een podium dat nog net niet is uitgetekend. Ook vanavond is het weer zover. Nieuwe start, nieuwe stilte, nieuw kabaal. Milaan draait door en zij draaien mee.