Tiffany Admiraal is nog jong, stond op de kandidatenlijst van Ons Beverwijk en is inmiddels alweer weg bij die partij. Maar wie denkt dat haar korte politieke avontuur daarmee voorbij is, vergist zich. De Beverwijkse heeft juist de smaak te pakken en wil door. Niet omdat ze politiek ziet als carrièrestap, zegt ze, maar omdat ze er iets mee wil doen voor mensen die zelf niet altijd worden gehoord.
“Het geeft me echt voldoening om mensen te kunnen helpen”, zegt Admiraal. “Het is dat stukje hulp dat ik nooit heb gehad, wat ik nu aan anderen kan geven. Ik zorg ervoor dat mensen hun stem kunnen laten horen. En dat is belangrijk.”
Haar stap naar de politiek kwam niet voort uit een zorgvuldig uitgestippeld plan. Ze werd gevraagd, op een zaterdagavond in de kroeg. “Ik dacht: hoe dan?”, vertelt ze lachend.
“Voor mensen opkomen, dat soort dingen”
Toch voelde het ook logisch. Admiraal studeert HBO Rechten en heeft nog alleen haar scriptie te gaan. Bovendien was ze na een burn-out op zoek naar een nieuwe richting. “Ik wilde iets anders gaan doen dan wat ik al deed. En het paste ook wel bij mijn achtergrond. Voor mensen opkomen, dat soort dingen.”
Die drijfveer werd sterker door haar vrijwilligerswerk bij RIBW, een organisatie die mensen met een beperking ondersteunt. Daar zag ze hoe graag mensen mee willen doen, maar hoe lastig het soms is om echt gehoord te worden. “Dat zijn hele slimme mensen”, benadrukt ze. “Maar door hun beperking kunnen ze niet altijd meegaan in het sociale. Toen dacht ik: hier kan ik misschien wat aan doen.”
“Ik had echt wel een missie”
Voor haar was politiek geen abstract spel van moties, vergaderingen en partijstandpunten. Ze zag vooral concrete problemen. De Wmo, ondersteuning vanuit de gemeente, subsidies, activiteiten voor mensen met een beperking en de vraag hoe mensen zich thuis kunnen voelen in de samenleving. “Niet in een hokje gestopt worden. Daar wilde ik voor staan. Ik had echt wel een missie.”
Die missie is ook persoonlijk. Admiraal vertelt open over haar jeugd, waarin ze zich onzeker voelde en gepest werd. “Ik was vroeger altijd het kleine dikke meisje”, zegt ze. “Ik werd uitgescholden. Ik durfde op een gegeven moment niet meer in het openbaar te eten.”
“Ik kon nooit voor mezelf opkomen”
Het maakte haar hard, maar ook gevoelig voor onrecht. “Ik kon nooit voor mezelf opkomen. En er was niet iemand die dat wel voor mij kon. Nu kan ik dat wel. En daarom wil ik er zijn voor mensen die dat niet kunnen.”
Juist daardoor raakte ze in de politiek ook teleurgesteld. Niet in het politieke werk zelf, maar in de manier waarop mensen soms met elkaar omgaan. Ze vond de toon in Beverwijk te vaak persoonlijk en hard. “We zitten niet in de kleuterklas,” zegt ze. “We kunnen toch normaal volwassen met elkaar dingen bespreken? Ga geen verhalen verzinnen of er een eigen draai aan geven zodat het in jouw straatje past. Daar hou ik niet van.”
Op de man gespeeld
Volgens Admiraal wordt in de lokale politiek te vaak op de man gespeeld. “Mensen beseffen niet wat dat privé met iemand doet. Politiek gezien kan iets misschien leuk lijken, maar je brengt wel iemand omlaag. Je weet niet wat dat thuis of in een gezin doet.”
Toch heeft die ervaring haar niet weggejaagd. Integendeel. Ze wil leren, kijken, luisteren en zich voorbereiden op een nieuwe poging. “Ik blijf zeker in de politiek. Weliswaar bij een andere partij, maar welke dat wordt weet ik nog niet.” Ze zegt door meerdere partijen te zijn benaderd. “Dan wordt het gewoon bakkies koffie drinken en kijken. Waar sta ik? Welke punten sluiten aan bij mij? En waar voel ik me fijn bij?”
Dat laatste is voor haar minstens zo belangrijk als de inhoud. Admiraal zoekt naar mensen met een positieve instelling. “Mensen die niet bezig zijn om anderen kapot te maken, maar die echt iets voor anderen willen betekenen. En die willen samenwerken.”
Wonen
Voor Beverwijk ziet ze drie grote onderwerpen. Wonen staat bovenaan. Ze wijst op ouderen die in een eengezinswoning wonen en best kleiner zouden willen wonen, maar dan niet opeens veel duurder uit moeten zijn. “Dat prijsverschil is echt heel heftig,” zegt ze. “Als je daar iets aan doet, los je een hoop op.”
Daarnaast wil ze meer aandacht voor jongeren. Niet pas als het misgaat, maar eerder. “Organiseer meer voor jongeren, zodat ze niet op straat gaan hangen of in vandalisme terechtkomen.” Het derde punt is mentale zorg. Ook daar spreekt ze uit eigen ervaring en vanuit haar omgeving. Jongeren die hun ei niet kwijt kunnen, raken gefrustreerd, zegt ze. “Dan worden ze boos of vervelend, terwijl er eigenlijk iets anders onder zit.”
Over vier jaar ziet Admiraal zichzelf opnieuw campagne voeren. Maar dan anders. Met meer ervaring, meer zelfkennis en, zoals ze zelf zegt, met de juiste mensen om zich heen. Ze wil haar connecties warm houden en raadsvergaderingen blijven bezoeken. “Dan kan ik luisteren naar wat er speelt. Kan ik iets meenemen? Kan ik ergens van leren? Dat vind ik nu belangrijk.”
Naast de politiek heeft Admiraal ook ambitie als ondernemer, met haar eigen kaarsenmakerij. Ook daarin ziet ze dezelfde lijn als in haar politieke ambitie. Mensen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. “Wat ik in de politiek wil, doe ik ook in mijn bedrijf,” zegt ze. “Even aandacht voor de mensen zelf.”
Haar politieke winkelwagen, zoals ze het zelf noemt, staat nog op de rol. Ze kijkt rond, praat met partijen en wacht tot de inhoud en de energie kloppen. Maar één ding staat vast: Tiffany Admiraal is nog niet klaar met de Beverwijkse politiek. “Ik ben zelf verbaasd hoeveel ik al heb bereikt in die paar maandjes dat ik actief ben geweest. Het is alleen maar positief. Dus we gaan het weer proberen.”