De veertienjarige Sien was klaar voor de toekomst, maar een fataal ongeluk maakte een einde aan haar leven. Haar tragische dood had grote impact, niet alleen op haar naasten, maar op de hele gemeenschap. Volgende week dient de rechtszaak tegen de bestuurder van de auto. In een interview met IJmond360 haalt moeder Linda Kuil herinneringen op aan Sien en aan die fatale ochtend. “Sien was volop de wereld aan het ontdekken.”
De Beverwijkse tiener werd op donderdag 29 februari 2024 aangereden toen ze naar school fietste. Bij de oversteekplaats op de Gladiolenlaan, ter hoogte van de Plesmanweg, ging het mis. Sien raakte zwaargewond en werd naar het ziekenhuis gebracht. Op maandag 4 maart overleed ze aan haar verwondingen.
Kijk hier naar het volledige interview met Linda Kuil, de moeder van Sien:
Linda noemt Sien “een heel bijzonder en eigenzinnig en lief meisje”. Een kind dat volop bezig was met de toekomst, met plannen die ineens heel volwassen klonken. “Als ik dan de bakkersopleiding heb gehad, dan wil ik wel een eigen zaakje”, vertelde Sien thuis.
Sien had een voorliefde voor Korea. “Ze luisterde naar K-pop en probeerde zelfs de taal te leren. Ze zag zichzelf ook al in Seoul wonen en een bakkerswinkel openen.”
Een van de dierbaarste herinneringen voor Linda is een reis die moeder en dochter maakten naar Parijs. “Je ziet de stad dan door de ogen van een toen twaalfjarige. Ze moest bijvoorbeeld per se naar een kattencafé in Montparnasse. Het was echt fantastisch om met z’n tweetjes te doen.”
“Doe je voorzichtig en tot vanmiddag”
De ochtend van het ongeluk staat bij Linda in het geheugen gegrift, het was een bijzondere dag. “We waren gespannen, want mijn man was ziek. Die had kanker en die zou die dag een belangrijke uitslag krijgen.” Sien vroeg haar moeder om meteen te bellen zodra er nieuws was.
Voor ze vertrok, gaf ze haar stiefvader nog ‘een hele dikke knuffel’. En Linda deed wat ze altijd deed. “Ik gaf een kus en zei: ‘Doe je voorzichtig’ en ‘tot vanmiddag’. En dat is het. Ze ging naar school en is nooit meer thuisgekomen.”
Toen Linda met haar man het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk binnenstapte, kreeg ze het verschrikkelijke nieuws te horen. “Ik werd gebeld door de politie dat Sien een aanrijding had gehad,” zegt ze. Maar hoe ernstig het was, kon ze toen nog niet bevatten.
In het ziekenhuis tussen hoop en vrees
Sien werd naar het AMC gebracht, maar kwam niet meer bij kennis. Ze lag meerdere keren op de operatietafel. Linda week niet van haar zijde. Zo nu en dan leek het alsof Sien het zou overleven. “Ik weet nu wel echt wat het betekent om tussen hoop en vrees te leven. Het was ieder uur anders.”
Maar ondanks alle inspanningen van de artsen, mocht het niet zo zijn. Toen het einde naderde, werd Sien omringd door haar naasten. “Ik lag bij haar in bed, ben naast haar gaan liggen en heb haar hand vastgehouden.”
Wat er precies is gebeurd de ochtend van het ongeluk, wordt pas maanden later duidelijk. Uit onderzoek blijkt dat de bestuurder te hard reed en justitie begint een strafzaak. Ook zou hij tijdens het rijden op zijn telefoon hebben gekeken.
De rechtszaak komt dichterbij
Tijdens de rechtszaak zal Linda voor het eerst geconfronteerd worden met de bestuurder. “We hebben elkaar niet gesproken, ik heb daar geen behoefte aan en het is me ook afgeraden”, vertelt ze.
De dood van Sien mag niet voor niets zijn, daar zet Linda zich voor in. “Ik wil graag dat Beverwijk een veilige gemeente wordt voor iedereen.” Ze heeft een gesprek gehad met het gemeentebestuur, maar ze benadrukt ook dat iedere weggebruiker zich verantwoordelijk moet voelen voor de ander. “We zitten allemaal wel eens op onze telefoon in de auto, maar het kan verstrekkende gevolgen hebben.”
Medeleven in Beverwijk en Wijk aan Zee
De dood van Sien heeft een diepe wond geslagen in de IJmond. In Wijk aan Zee, waar de familie van het meisje vandaan komt en waar veel vrienden wonen, werd een herdenkingstocht georganiseerd en een herinneringsboom geplant. “Ik vond het hartverwarmend”, zegt Linda. “Ik zie wel eens nieuwe dingetjes liggen bij de boom, nieuwe beeldjes of verse bloemen.” Ook thuis blijft Sien dichtbij. “Haar urn staat in haar slaapkamer.”
Haar dochter reist intussen verder, via kleine stickers die bij de condoleance werden uitgedeeld. Mensen plakken ze op plekken waar ze aan Sien denken, maken een foto en delen die via social media. “Zo gaat ze de hele wereld over. Van Canada tot Australië, Brazilië, India.”
Soms levert het onverwachte berichten op. “Dan krijgen we wel eens berichtjes uit het buitenland: ik ken je niet, maar ik wil je gewoon veel sterkte wensen.” Linda noemt het “verbindend”. En vooral: een manier om Sien dichtbij te houden. Voor altijd.