Regelmatig krijg ik te horen dat ik altijd zo positief ben over Wijk aan Zee. “Jij ziet alleen maar de leuke kanten.” Of: “Volgens jou kan Wijk aan Zee helemaal niks verkeerd doen.” Dat zette me aan het denken. Want hoe mooi ons dorp ook is, is echt alles hier leuk? Wie over Wijk aan Zee praat, krijgt vaak dezelfde reacties. “Wat woon je daar toch mooi.” “Dat is toch elke dag een vakantiegevoel?” En eerlijk is eerlijk: met het strand om de hoek, de duinen als achtertuin en de zee altijd dichtbij hebben ze daar geen ongelijk in.
De wind
Maar goed, ook hier is niet alles altijd rozengeur en maneschijn. Neem nou de wind.
Die hoort bij Wijk aan Zee zoals zand bij het strand. Op een mooie zomerdag is het heerlijk. Maar op andere dagen probeert diezelfde wind je boodschappentas, kapsel en fiets tegelijk af te pakken. Een ritje naar de Primera kan zomaar voelen alsof je meedoet aan de Tour de France.
Behalve voor Aart natuurlijk. Die lijkt als enige Wijk aan Zeeër echt plezier te hebben in tegenwind. Terwijl de rest met het hoofd op het stuur hangt, schakelt Aart nog een tandje bij.
En dan het strand. Prachtig natuurlijk. Zeker buiten het seizoen. Dan kun je soms een heel eind lopen zonder iemand tegen te komen. Maar zodra de zon zich een paar uur laat zien, lijkt half Noord-Holland dezelfde gedachte te hebben: we gaan naar Wijk aan Zee.
Drie rondjes rijden
Voor je het weet staat het vast richting het dorp en rijdt iedereen rondjes op zoek naar dat ene parkeerplekje dat er volgens hen toch echt nog ergens moet zijn. Na drie rondjes kennen ze de straten inmiddels bijna net zo goed als wijzelf.
Dat plekje? Dat blijkt meestal bezet door iemand die nét iets eerder was. En wat altijd grappig blijft: veel mensen rijden liever een kwartier rond dan dat ze hun auto op het weiland zetten. Terwijl dat voor een badplaats eigenlijk heel erg betaalbaar is. Daar valt misschien nog wat te winnen.
Ook het dorpsleven heeft zo zijn eigenaardigheden. Dat mensen elkaar kennen is meestal juist leuk. Er wordt naar elkaar omgekeken, mensen helpen elkaar en voor een praatje hoef je nooit lang te zoeken.
Alleen reist nieuws hier soms sneller dan de wind. Als je ergens onderuit bent gegaan, is de kans groot dat iemand de volgende dag vraagt of je knie alweer beter gaat. Maar die betrokkenheid heeft ook een andere kant.
Niet alleen mooie momenten
In een dorp als Wijk aan Zee leef je niet alleen mee met de mooie momenten, maar ook met de verdrietige. Als iemand overlijdt, is dat vaak niet zomaar een naam in de krant. Het is iemand die je kende. Iemand die je tegenkwam in de winkel, op straat, bij de voetbal of in het dorpshuis.
Daardoor komt verdriet soms dichterbij dan in een grotere plaats. Het blijft niet achter één voordeur, maar wordt op een bepaalde manier door het hele dorp gevoeld. En eigenlijk hebben we het dan nog steeds over luxeproblemen.
Want waar loop je anders ’s avonds even naar het strand om naar de zonsondergang te kijken? Waar hoor je vanuit sommige straten de zee als de wind goed staat? En waar voelt een rondje door de duinen nog steeds als een kleine vakantie, ook al woon je er al jaren?
Wijk aan Zee is niet perfect. Soms waait het te hard. Soms is het te druk. Soms vind je zand terug op plekken waar zand volgens alle natuurwetten helemaal niet zou moeten kunnen komen.
Luchtje in het dorp
En ja, dan dat onderwerp waar je vroeg of laat toch op uitkomt. Af en toe hangt er een luchtje in het dorp waar niet iedereen enthousiast van wordt. Voor veel inwoners hoort het er inmiddels een beetje bij. Bezoekers trekken soms hun neus op.
En er is altijd wel iemand die zegt: “Waarom ga je daar niet weg?” Maar Wijk aan Zeeërs blijven meestal gewoon zitten waar ze zitten. Omdat ze naast die nadelen ook alles zien wat dit dorp zo bijzonder maakt.
Dus is echt alles leuk in Wijk aan Zee? Nee. Maar misschien is dat juist de charme.
Perfectie is mooi om naar te kijken, maar Wijk aan Zee kruipt onder je huid. En daarom ben ik zo positief over het dorp. Niet omdat alles hier leuk is, maar omdat het totaalplaatje moeilijk te weerstaan is.
Misschien moet je hier gewoon wonen om het te begrijpen. Of een paar nutteloze rondjes door het dorp rijden op zoek naar een parkeerplek. Dat helpt meestal ook.
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach. 