Als mijn hoofd te vol zit, loop ik naar het Paasduin.
Ik klim het duin op, puffend, en ga zitten. Even ademhalen, even stilvallen.
En dat is misschien wel meteen de vergelijking met het Paasfeest; een kleine wederopstanding maar dan van mijn humeur.
Dan komt dat ene, uitzonderlijke moment, dat je nergens anders krijgt.
Je kijkt over het dorp, de duinen, de zee.
Alles ligt daar alsof het speciaal voor jou is neergelegd.
En heel even ontken je de fabriek.
Niet omdat hij er niet staat, maar omdat je kiest voor wat je wilt zien.
Dat is het Paasduin op zijn best: het laat je geloven in een mooier plaatje, al is het maar voor een paar tellen.
Maar de rust blijkt een luxe en van korte duur.
Vanuit het Paasdal, onderaan het duin, klinkt ineens:
“JAAAAA, NOG ÉÉN HEUVEL!”
Een mond vol chocolade
Een bootcampgroep stormt naar boven, rood aangelopen en druipend van het zweet. De trainer kijkt me aan alsof ik een weggelopen deelnemer ben. Ik kijk terug met de blik van iemand die héél bewust níét meedoet.
En dan komen zij er aan: twee honden.
Ze rennen om me heen, snuffelen, en één van hen tilt zijn poot op precies naast mijn bezinningsplek.
Ik schuif op.
De hond schuift mee.
Hij doet niks behalve precies genoeg om mijn moment te verstoren.
Beneden bij de midgetgolf is het ondertussen een vrolijke Paasdrukte. Kinderen rennen rond met hun mond vol chocola, eieren in hun zakken en zand in hun schoenen.
Overenthousiaste kleuters
De paashaas doet zijn best om er nog een beetje orde in te houden, maar iedereen weet dat hij elk jaar kansloos is tegen de overenthousiaste kleuters.
De ouders staan erbij met koffie, of iets dat op koffie lijkt. Sommigen zijn al licht aangeschoten het is tenslotte Pasen, en in Wijk aan Zee begint de gezelligheid soms nét iets eerder dan gepland.
Als de avond valt, verandert alles op het duin.
Het uitzicht op TataSteel licht op.
Al die lampjes, al die rookpluimen… het heeft iets groots, iets stads, iets dat je niet verwacht op een duin waar net nog chocolademonden rondholden en honden naast je stonden te plassen.
Mijn kinderen namen vroeger als het donker was hun nieuwe vriendinnetjes altijd mee het duin op.
“Moet je kijken,” zeiden ze dan trots,
“dit is ons Parijs, de lichtstad”
En eerlijk: met een beetje fantasie en de wind in de juiste richting snap je precies wat ze bedoelden.
En dan valt het kwartje: dit is Pasen.
Een dag vol rommelige vrolijkheid, onverwachte momenten, licht in de avond en telkens weer opnieuw beginnen.
Ons Paasduin.
Het Paasdal aan je voeten.
Twee plassende dorpshonden in de buurt.
Zwetende bootcampers, chocolademonden, licht aangeschoten ouders en overal zand.
Dat is Wijk aan Zee op zijn Paasbest.
Fons Deen
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach.