Ik ga natuurlijk gewoon op vakantie. Even eruit. Andere omgeving, andere mensen. Niks mis mee. En laten we eerlijk zijn: Wijk aan Zee is ook niet heilig. Hier heb je ook zat dagen dat je denkt: pff… even weg hier. Dan denk ik: kom op, ik heb een campertje, niet voor niks, dubbele wegenbelasting, het mag wat kosten. Instappen en gaan. Zo ook in deze meivakantie.
Dus een paar dagen naar Den Bosch. Mooie stad. Gezellig druk, volle terrassen, overal wat te doen. Beetje rondlopen, niemand die je kent, niemand die wat van je moet. Dat is ook wel eens lekker. Gewoon je eigen ding.
Mijn vrouw had ook nog een Mehari geregeld, zo’n Citroën jeepie. Ja, prachtig ding. Beetje rondtuffen, zonnetje erbij. Geen haast, beetje kijken.
Niet van mij
En we hebben bij een Italiaan gegeten. En eerlijk is eerlijk: zelfgemaakte pesto… briljant. Echt nog nooit zo lekker gegeten. Zit je daar, wijntje erbij, alles klopt. Maar ja… het is niet onze Tarantella. We zijn ook nog even langs de Sint Jan gelopen. Mooi hoor, indrukwekkend. Maar ja… de Sint Jan is niet dezelfde als die van onze Jan aan de Odulphusstraat die met dat beeld.
En na een paar dagen… dan voel ik het. Het wordt me te druk. Teveel mensen, teveel gedoe. Overal lawaai, overal beweging. En het is gewoon niet van mij. Niks mis met die mensen, helemaal niet, maar het is een ander ritme. Je loopt ertussen, maar je hoort er niet echt bij. Je voelt je een toerist.
Kijk, er zijn Wijk aan Zee’ers met Brabantse roots die zich hier misschien best thuis voelen. Misschien zelfs “een beetje thuiskomen” zoals Merei die ik zojuist even sprak in het dorpscafé. Kan ik me voorstellen. Maar ja… dat heb ik dus niet.
Thuis in Wijk aan Zee
En dan ga ik dus weer denken aan thuis. Dat stukje in de IJmond.
Niet dat het daar perfect is. Echt niet. Soms is het grijs, het stinkt, soms waait de kop van je romp en soms gebeurt er gewoon helemaal niks. Maar dát is het juist. Het is van ons, van mij. Je kent het, je kent de mensen. Even ouwehoeren, beetje slap lullen. Niks moet.
En dan zie je thuis die campers weer langsrijden naar de Banjaert, mensen op weg naar de zee… en dan denk je: kijk ze gaan. Op vakantie. Terwijl wij alleen de deur uit hoeven en we zijn er al.
Dan moet ik meteen denken aan dat liedje van dat bankje bij de Spar… “ik hoef niet met vakantie, want ik ben er al.”
Den Bosch is leuk. Echt waar. Maar het blijft toch een beetje van een ander. Alsof je ergens logeert.
En mijn vrouw had precies hetzelfde. Op een gegeven moment kijken we elkaar aan en zeggen eigenlijk allebei hetzelfde: wat doen we hier eigenlijk… wij horen hier niet.
Hier hoor ik thuis
Wij horen gewoon aan de kust. En dat stukje daar, met die wind, dat licht… en de zee altijd ergens in de buurt… Dat is gewoon van ons. “Hier hoor ik thuis en waar ik ook heenga , hier hoor ik thuis.” (Gerard Van Maasakkers & De Vaste Mannen)
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach. 