De dorpsweide is een plek waar eigenlijk niets gebeurt. En juist daarom is ze zo belangrijk. Een open stuk land midden in het dorp dat laat zien dat niet alles vol hoeft. Dat er plekken mogen zijn waar je gewoon kunt kijken.
Door het jaar heen verandert de weide van functie. In de lente lopen er paarden. In de zomer staan er gele bordjes voor de kofferbakmarkt, in strakke rijen, alsof het weiland ineens in bloei staat. Op drukke stranddagen parkeren bezoekers er hun auto, een weiland vol blik. En dan is er het Meifestival, dat de weide al jaren verdraagt. Ook de Bunkerdag past in dat rijtje: mensen komen, kijken, leren en gaan weer weg. Het komt, het gaat. Wat blijft, is de ruimte.
De leegte heeft waarde
Die leegte heeft waarde. Voor het dorp, maar ook voor de mensen die eromheen wonen. Wonen aan de dorpsweide is misschien wel het mooiste wat je kunt bereiken. Niet omdat het chic is, maar omdat je elke dag uitkijkt op iets dat niet verandert. Een open veld dat rust geeft.
De dorpsweide is optimaal. Ze is leeg. En dat willen we zo houden. Daarom lopen wij er niet overheen, maar omheen met een boog, op ons gemak. Even stilstaan. Even staren. Even kijken naar de witte huisjes aan de rand. Een plek waar niets hoeft, maar alles kan zolang het daarna maar weer leeg is.
Het is een plek waar de wind vrij spel heeft, waar het gras netjes wordt gemaaid, waar mensen met stoelen protesteren tegen de oprukkende industrie of tegen plannen voor een luchthaven in zee. Waar schaakvlaggen wapperen en carbitknallen klinken. Het kan er allemaal, zolang het daarna maar weer verdwijnt en de weide gewoon weer leeg wordt.
Die openheid van het weiland ís het dorp. Een dorp dat ruimte geeft. Een dorp waar mensen elkaar laten gaan, maar elkaar ook zien. Een dorp dat mij en velen met mij heeft gered en tot steun was in onrustige tijden.
De weide is niet zomaar een stuk gras
Wij zijn trots op onze weide. Het is niet zomaar een stuk gras. Het is onze ruimte. Het is een plek waar het dorp ademhaalt.
En wie denkt dat hier gebouwd kan worden, dat er “nog wel wat bij kan”, begrijpt het dorp niet. Zulke plannen verdwijnen hier vanzelf, omdat we weten wat we bewaren.
Sommige mensen zien leegte als iets dat opgevuld moet worden. Maar hier weten we dat leegte iets is om te bewaren. Het houdt het dorp open. Het houdt het herkenbaar. Het houdt het rustig.
De dorpsweide is leeg. En juist daardoor betekent ze zoveel.
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach. 