In Wijk aan Zee hebben we één verkeerslicht. Echt één. Geen tweede verderop voor de zekerheid, geen broertje om de hoek. Dit is het. Het enige verkeerslicht van het dorp. Alsof iemand ooit tijdens een vergadering zei: “Nou, vooruit dan maar eentje.” En dat iedereen daarna tevreden achteroverleunde.
Scheve rugtassen
Meer hebben we eigenlijk ook niet nodig. Twee verkeerslichten voelt meteen als een systeem. En systemen moeten onderhouden worden, besproken worden, waarschijnlijk zelfs vergaderd. Nee, één is precies genoeg. Overzichtelijk. Rustig. Dorps.
Het staat op de logische plek: bij de basisschool, vlak bij het gezondheidscentrum en de sporthal. Daar gebeurt het meeste van het dagelijkse leven. Daar fietsen ouders met slaap uit hun ogen naast kinderen met scheve rugtassen. Daar lopen ouderen richting de huisarts en fitte lieden naar de sporthal.
Voor de kinderen van basisschool De Vrijheit hoort het stoplicht gewoon bij het opgroeien. In groep 1 drukken ze nog fanatiek tien keer op het knopje, overtuigd dat het licht daar sneller groen van wordt. Dan kijken ze netjes links, rechts en nog eens links, precies zoals het geleerd is.
Een paar jaar later vliegen ze eroverheen met het zelfvertrouwen van groep 8. Groen, rood… dat zien we onderweg wel weer.
Er gaan trouwens allerlei verhalen rond over dat verkeerslicht. Dat het nét iets langer rood blijft als er kleine kinderen oversteken. Of oudere mensen. Of iemand die gewoon niet zo snel meer is. Niemand weet of het waar is, maar niemand voelt ook de behoefte het te controleren. In een dorp als dit mogen sommige dingen best een beetje mysterie blijven.
Opblaasflamingo’s
Zelf kom ik er ook regelmatig langs. Op weg naar de huisarts. Even medicijnen halen. Naar het café of de Moriaan. Of richting de dorpsduinen met de hond. Dat verkeerslicht staat daar. Geduldig. Alsof het nergens haast mee heeft.
Iedereen uit Wijk aan Zee heeft er trouwens ook wel eens gestaan terwijl er werkelijk niets aankwam. Geen auto. Geen fietser. Geen kind. Alleen rood licht in een stille straat.
En toch wacht je.
Want ja… het is wel het enige verkeerslicht van het dorp. Als je dát al niet serieus neemt, waar eindigt het dan?
In de zomer krijgt het hele tafereel iets komisch. Dan rollen de auto’s het dorp binnen, vol strandstoelen, koelboxen, opblaasflamingo’s en goede bedoelingen. Alles loopt lekker door… tot ze bij het verkeerslicht komen.
Rood.
En dan gebeurt er iets prachtigs. Even stilte. Even wachten. Alsof Wijk aan Zee zachtjes zegt: “Rustig aan. Eerst even aankomen.”
Gewoon oranje, rood en groen
Dat is vaak precies het moment waarop bezoekers begrijpen dat de tijd hier net iets anders loopt. Niet langzaam misschien, maar wel minder opgejaagd. Waar zij een gewoon stoplicht zien, zien wij een klein moment van stilstaan. Het verkeerslicht zelf is eigenlijk heel gewoontjes. Geen futuristisch ding, geen spectaculaire kruising. Gewoon rood, oranje en groen. Maar juist daarom past het zo goed bij het dorp. Het hoort erbij, net als de zee, de wind en mensen die elkaar hier nog gewoon groeten op straat.
’s Avonds gaat het uit.
Geen knipperend afscheid, geen drama. Gewoon donker. Alsof iemand zegt: mooi geweest voor vandaag. En de volgende ochtend staat het weer aan. Bij de driesprong van de Tappenbeckstraat en de Dorpsduinen, tegenover het gezondheidscentrum en de sporthal, vlak bij het huis van Jan en basisschool de Vrijheit op de weg naar het strand.
Het enige verkeerslicht van Wijk aan Zee.
En eerlijk gezegd zou een tweede alleen maar verwarring geven.
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach. 