Ons dorp is klein. Zo klein dat je zou zeggen: één kerk is meer dan genoeg. Maar we hebben er drie.
Iedereen weet ook meteen welke je bedoelt. Je hebt de kerk van Jan, aan de Oldulphusstraat. De dorpskerk van Klaas, bij het Julianaplein. En dan natuurlijk die van JP, de Badgastenkerk.
Bij de kerk van Jan staat dat beeld. Niemand weet nog precies wie of wat het voorstelt. Het is verweerd, afgesleten door wind en regen, bijna onherkenbaar. Maar het hoort erbij. Als het er ineens niet meer zou staan, zou dat meteen opvallen.
De kerk van Klaas is een ander verhaal. Die ziet er altijd netjes uit. Alsof Klaas er net nog even langs is geweest met een bezem en een emmer sop. Alles klopt daar. Ramen schoon, stoep aangeveegd.
En dan heb je JP.
Zijn kerk is… ja, wat is het eigenlijk niet? Ooit gebouwd voor badgasten, nu van alles door elkaar. Op de gevel staat in grote letters: alles is goed. Je bent hierdoor alvast geruststelt voordat je binnenstapt. De ene dag ruikt het er naar wierook, de andere dag naar koffie. Soms hoor je muziek, soms is het er stil. En soms loop je naar binnen en denk je: wat gebeurt hier vandaag weer? JP noemt het een multifunctionele ruimte. De rest van het dorp noemt het gewoon op: de Badgastenkerk.
Geloof is hier niet iets ingewikkelds
Bij Jan en Klaas liggen begraafplaatsen. Daar zie je de oude familienamen van het dorp terug. Namen die je nog steeds tegenkomt. Op het strand, in de kantine, bij de Spar. Het is hier net alsof niemand ooit echt weggaat.
Bij JP niet. Geen begraafplaats. Geen klok ook. Die is ooit verdwenen en niemand weet precies hoe. Maar niemand maakt zich er druk om. Het is gewoon zo.
Wat misschien nog wel het mooiste is: het maakt hier niet zoveel uit waar je naartoe gaat. Mensen lopen net zo makkelijk bij Jan naar binnen als bij Klaas of JP. Oud dorp, nieuw dorp, door elkaar. Geloof is hier niet iets ingewikkelds. Het is meer iets praktisch. Samen zijn, elkaar een beetje helpen, dat is onze overtuiging.
De kerk van Saskia
En die kerken veranderen gewoon mee als dat nodig is. Soms is er een film. Soms een zangvoorstelling. Soms liggen er yogamatten en hoor je klankenschalen. En daarna is het weer gewoon een kerk, alsof er niks is gebeurd.
En als je daar allemaal geen zin in hebt…
Dan is er nog een vierde kerk.
Die heeft geen toren, geen orgel en geen preekstoel.
Maar wel een bar, een biljart en een achterzaal. De kerk van Saskia.
Daar wordt misschien wel het meest geloofd van allemaal. In elkaar, en in het simpele idee dat je het leven prima volhoudt als je het maar samen doet.
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach. 