De gemeente Beverwijk heeft onvoldoende zicht op leerlingen die door medische of psychische redenen niet naar school gaan. Dat erkent het college in een antwoord op vragen van de fractie Vrij!. “Leerlingen die niet of maar deels naar school gaan en wel ingeschreven staan, kunnen buiten de officiële cijfers vallen.”
Officieel telt de gemeente Beverwijk slechts negen thuiszitters. De werkelijkheid ligt echter fors hoger. Omdat een onbekende groep leerlingen door medische of psychische redenen thuiszit, maar nog wél staat ingeschreven. Zij vallen hierdoor dus buiten de statistieken.
“Mensen raken radeloos”
Eerder sprak IJmond360 met docent en raadslid Roderick Waijers (VRIJ!) de noodklok luidde over de bureaucratie rondom thuiszitters. Hij sprak met meerdere wanhopige ouders en vatte hun frustratie in het interview treffend samen: “Mensen raken radeloos. Ze krijgen steeds nul op het rekest of worden van de schooldirectie naar instanties als het CJG gestuurd en weer terug. Ze zien het niet meer zitten.”
Ook wees hij precies op de maas in de wet die nu door het college wordt bevestigd: “Wat voor kunstmatigs je creëert, is dat een leerling op papier ingeschreven lijkt, maar in feite gewoon al een half jaar thuiszit.”
Zolang een leerling staat ingeschreven en een geldige (medische of psychische) reden heeft om niet naar school te gaan, overtreedt het gezin formeel de regels niet. Hierdoor verdwijnt deze groep compleet uit het zicht van de gemeente.
Naast de negen officiële thuiszitters, registreerde Beverwijk in het afgelopen schooljaar slechts twee leerlingen die langer dan vier weken ongeoorloofd afwezig waren. “Van leerlingen die om geldige redenen geen onderwijs volgen, heeft de gemeente geen cijfers”, aldus het college.
Verantwoordelijkheid bij samenwerkingsverbanden
Het college deelt de zorg dat kinderen buiten de registratie kunnen vallen. Om te voorkomen dat deze groep definitief uit beeld raakt, wijst de gemeente nadrukkelijk naar de samenwerkingsverbanden en scholen. Zij vormen met instanties als de GGD, Socius, Leerplicht en het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) zogeheten kernteams.
“Veel van deze partners werken samen op scholen om vroegtijdige ondersteuning te kunnen bieden aan (dreigende) thuiszitters en leerlingen te ondersteunen als zij (weer) op school zijn,” stelt het college. Ook ziet de gemeente een tijdelijke oplossing buiten de klaslokalen: “Voor leerlingen die op afstand onderwijs kunnen volgen is er op dit moment ondersteuning door digitaal onderwijs.”
Deze kernteams zijn volgens het college verantwoordelijk voor het vroegtijdig signaleren van problemen en het bieden van ondersteuning. Het uiteindelijke doel van de gemeente is een beweging naar volledig inclusief onderwijs in 2035, waarbij er voor ieder kind zo dicht mogelijk bij huis een ontwikkelplek is.
De theorie en de praktijk
Om de theorie uit de raadsbrief te toetsen aan de werkelijkheid, heeft IJmond360 de verantwoordelijke samenwerkingsverbanden om een reactie gevraagd. Vanwege de meivakantie zijn de instanties voor publicatie echter niet bereikbaar voor commentaar. Een latere inhoudelijke reactie wordt aan dit dossier toegevoegd.
Wat op papier leest als een sluitend netwerk, komt niet overeen met de signalen die ouders aan IJmond360 afgeven. Daarom deelt dit platform in dit dossier ook de volledige verhalen van een lokale vader en grootmoeder. In twee uitgebreide interviews vertellen zij puur vanuit hun eigen ervaring hoe de zoektocht naar passend onderwijs in de dagelijkse praktijk verloopt en op welke dichte deuren zij stuiten.
Lees ook: