In Wijk aan Zee zijn sommige dingen nooit helemaal officieel geregeld.
En misschien is dat juist waarom het werkt. Officieel valt het dorp onder Beverwijk. Daar zit de burgemeester. Met ketting, papieren en vergaderingen. Prima man trouwens, en hij woont hier ook gewoon. Hij weet precies waar de stoep scheef ligt, omdat hij er zelf over struikelt.
Maar het dorp zelf draait op andere mensen. De dorpsraad bijvoorbeeld. Geen types die vanachter een bureau bedenken hoe het moet, maar mensen die elke dag weer achter dingen aan zitten. Kapotte lantaarnpalen, scheve tegels, gewoon gedoe of die eeuwige strijd tegen de rokende reus aan de rand van het dorp. Ze bellen, trekken, zeuren, regelen. En iedereen weet: zonder hen zakt de boel langzaam het zand in.
En dan heb je Aart.
Aart is nergens de baas van en toch een beetje van alles.
Geen voorzitter. Geen bestuurder. Geen man van notulen en agenda’s. Gewoon Aart.
Witte snor
Maar wel met een ambtsketting. Niet officieel natuurlijk. Maar in Wijk aan Zee groeien dat soort dingen vanzelf. Net als zijn witte snor. Zo’n snor die zelfs bij windkracht negen nog strak in model blijft. Aart trouwens ook. Die fietst gewoon tegen de storm in alsof het windje mee is. Niet om indruk te maken. Gewoon omdat hij die kant op moet.
Bij de onthulling van het beeld van Neeltje Snijder stond de wind dwars door alles heen. De officiële burgemeester was er niet.
Maar Aart wel.
Ketting om. Rug recht. Snor vooruit.
Je zag hem bijna denken: “kom op, doek eraf.” En niemand die vroeg of dat eigenlijk wel officieel mocht.
Want het voelde officieel.
Zo gaat het vaker. Bij de smaakmarkt mag de echte burgemeester best het lintje doorknippen. Hoort erbij. Maar daarna loopt Aart nog uren rond. Praatje hier, hand op een schouder daar, even proeven bij een kraam, even buurten met iemand die hij al dertig jaar kent. En straks bij het Julianaplein zal burgemeester Aart Hiemstra dan wel officieel de klok onthullen, maar iedereen weet dat Aart ondertussen alweer bezig is met wat echt belangrijk is: zorgen dat iedereen zich erbij voelt horen.
Hij kent het dorp van gezicht tot gezicht
Hij kent het dorp niet van papier.
Hij kent het van gezicht tot gezicht. En dat is het verschil.
Voor vergunningen moet je in Beverwijk zijn. Voor het dorp bij de dorpsraad. Maar voor dat ene moment waarop iedereen even voelt: ja, dit zijn wij…
dan kijk je vanzelf naar Aart.
Want in Wijk aan Zee heb je er niet één. Het dorp draait op twee burgemeesters.
Ik ben Fons Deen (63). Al vijftien jaar woon ik in Wijk aan Zee, waar ik volop geniet van het dorpsleven en geboeid ben door de tegenstellingen die het hier zo bijzonder maken. Als muziekliefhebber, volkstuinhouder, bakfiets-DJ en vrijwilliger sta ik graag midden in de gemeenschap, altijd in voor een praatje of een helpende hand. Sinds kort ben ik ook gaan schrijven: korte, levendige stukjes waarin ik mijn blik op het leven deel warm, scherp en met een glimlach. 